در حال حاضر، در بسیاری از شهرهای دنیا به این نتیجه اصولی و منطقی رسیده‌اند که به جای اولویت دادن به خودروها و ساختن راه و بزرگراه برای سواره‌ها، به انسان‌ها اولویت بدهند و نسبت به ایجاد مسیرهای دوچرخه و پیاده‌راه برای پیاده‌ها اقدام کنند.

گذار از شهر ماشین‌محور به شهر انسان‌محور-armstrong_images_20131205-sia-pollocks_greenway-jpg

خوانش جدید حاکم بر شهرهای دنیا، توجه به پیاده‌راه‌ها، سبز‌ راه‌ ها و مسیرهای دوچرخه به جای توسعه راه‌ها و بزرگراه‌هاست. در این خوانش، مدرن بودن شهرها با تعدد پیاده‌راه‌ها معنی می‌یابد و نه اولویت دادن به ساخت اتوبان دو طبقه درون شهری به جای گسترش مترو یا نوسازی خودروهای عمومی فرسوده!
راه‌حل ترافیک شهر، افزایش مساحت بزرگراه‌ها و تسهیل مقطعی حرکت ماشین‌ها نیست؛ بلکه ایجاد تنوع منطقی در روش‌های جابه‌جایی است.

با توسعه جدید شهری، امروزه هیچ‌گونه تعادلی از نظر سطح فضای سبز و مناطق باز موجود بین شبکه‌های شهری و الگوهای طبیعی سرزمین در ایران مشاهده نمی‌شود و شبکه‌های شهری و مشخصاً بزرگراه‌های درون شهری و تقاطع چند سطحی در حال مسلط شدن بر شبکه‌های اکولوژیکی هستند.

بسیاری از صاحبنظران جامعه شناسی و مدیریت شهری بر این باورند که زندگی شهری بیش از خودرو و تسهیل آمد و شد به حضور چهره به چهره مردم در معابر و میدان های عمومی بستگی دارد و گرنه شهر‌ها هم با کارخانه‌های صنعتی که انبوهی از ماشین در حال فعالیت‌اند، تفاوتی نخواهد داشت.

گذار از شهر ماشین‌محور به شهر انسان‌محور-seoulvillage20150315seobubasv1-jpg

برگرفته از معماری‌نیوز