فناوری اطلاعات، ساختار شهرها را دگرگون میسازد. اکنون طراحان شهری علاوه بر برنامه‌ریزی‌های فیزیکی باید فاکتورهای مربوط به شهر هوشمند را نیز مد نطر قرار بدهند.
شهر هوشمند شبکه‌ای است یکپارچه از دستگاه‌ها و سنسورها. برای تبدیل یک شهر، به شهری هوشمند به یک بستر آی او تی متشکل از میکروکنترلرها، سنسورها، مدارهای مجتمع مخابراتی، مدارهای مجتمع برق و یک بستر نرم‌افزاری عظیم نیاز داریم که می‌تواند اطلاعات و خدمات شهری را نظارت و کنترل کند. داده‌های گردآوری شده از نقاط مختلف شهر، در مدیریت مصرف انرژی، کاهش تخریب‌های محیطی و نگهداری از ساختمان‌ها و زیرساخت‌های شهر، کمک‌رسان خواهند بود.
برای داشتن یک شهر هوشمند، پیش از هرچیز باید زیرساختهای مرتبط با پهنای باند شبکه به گونه ای تعریف شود که از تمام اپلیکیشنهای دیجیتال، در تمام سطح شهر پشتیبانی کند و همه به آن دسترسی داشته باشند. اکنون با گسترش اپلیکیشنهای موبایل، گوشیهای هوشمند، دستگاه های متصل به اینترنت، اینترنت اشیا، سنسورها و… نیاز به بستر شبکه وایرلس بیش از پیش است. دسترسی به داده یکی از ملزومات شهر هوشمند است.
ساکنان یک شهر هوشمند از امکاناتی نظیر روشنایی هوشمند، کنتور برق و گاز هوشمند، سنسورهای محیطی هوشمند، ساختمان‌های هوشمند، پارکینگ هوشمند، حمل و نقل الکتریکی، خدمات هوشمند سلامتی، جمع‌آوری و دفع زباله هوشمند، دریافت هشدارهای به موقع، پردازش ابری (کلاود) و … بهره میبرند. این تجهیزات قرار است کیفیت زندگی ساکنان را ارتقا داده، مصرف انرژی را کاهش داده و از منابع موجود محافظت کنند.








  • به طور مثال، روشنایی چراغ های شهری هوشمند بر مبنای روشنایی محیط به طور خودکار تنظیم میشود. این چراغ ها با طلوع خورشید رفته رفته خاموش و پس از غروب دوباره روشن میشوند. کم کردن شدت نور در ساعات نه چندان تاریک و خاموش کردن چراغها در مواقع عدم نیاز، هزینه ها را به طور چشمگیری کاهش میدهد.


  • در شهر هوشمند، سلامت فنی خودرو، جزئیات مسیر، آدرس، خطرات پیش رو، وضعیت ترافیک، آب و هوا، مسیرهای جایگزین، فضای پارک ماشین و … به راننده اطلاع داده میشود. البته اگر راننده ای در کار باشد! چرا که وسایل حمل و نقل شهر هوشمند راننده ندارند! همین حالا هم بسیاری از شرکتهای تولید کننده خودرو، تمرکز خود را بر ساخت و عرضه اتومبیلهای خودران قرار داده اند.








  • در شهر هوشمند زیرساختهای شهری پیش از وخامت اوضاع و بروز حادثه، ناهنجاریها را به متصدیان گزارش میکنند. نشت شریان آب، گاز، قطعی انشعابات، ریزش و نشست بسترهای ساخت و ساز، انسداد مجاری فاضلاب و هرگونه نقص و نارسایی به صورت خودکار گزارش داده میشود.


  • در شهر هوشمند اطلاعات مربوط به سرویسها و خدمات شهری بی نیاز از مراجعه متصدیان، جمع آوری و ارسال میشود. سطلهای زباله، پر یا خالی بودن خود را گزارش میدهند. تجهیزات شهری نیاز خود را به تعمیر یا تعویض اعلام میکنند. کنتورهای آب، گاز و … اطلاعات مصرف هر واحد را مخابره میکنند.


  • در شهر هوشمند ساختمانها ساکنان خود را میشناسند و مطابق خواست آنها رفتار میکنند. سیستمهای امنیتی، گرمایش/سرمایش، روشنایی و … طبق الگوی زندگی فرد رفتار کرده و علاوه بر تامین آسایش، مصرف انرژی و هزینه ها را به طور چشمگیری کاهش میدهند. تمام تجهیزات یک ساختمان هوشمند را میتوان از طریق گوشی هوشمند مدیریت و کنترل کرد.






در شهر هوشمند شاخصهای سلامتی فرد مدام توسط گجتهای پوشیدنی دریافت و ثبت شده و در مواقع لزوم به پزشک اطلاع داده میشود. ضربان قلب، میزان خواب، سطح استرس، فشار خون، تنفس، میزان فعالیت بدنی و … همه مورد بررسی قرار میگیرند. تمرینات، مراقبتها، درمانها و هشدارهای لازم به فرد اطلاع داده شده و حتی زمان مصرف داروها و یا مراجعه به پزشک یادآوری میشود.شهر هوشمند مکانی است برای انسان پرمشغله امروزی. انسانی که زمان کافی برای نظارت بر زندگی و سلامت خود ندارد. شهرهوشمند راهکاری است برای مدیریت منابع با ارزش و رو به اتمام. شیوه ای است برای تامین آسایش بیشتر، بهبود وضعیت کاری، صرفه جویی در منابع، زمان و افزایش بهره‌وری. تمام تجهیزاتی که مثال زده شد، نه تنها ساخته شده بلکه در برخی نقاط دنیا به کار بسته شده اند. به نظر شما زیرساختهای شهری، فناوری و اجتماعی ما تا چه اندازه آماده پذیرش این تغییرات است؟ و ما تا زندگی در این آرمانشهر چندسال فاصله داریم؟




منبع: مرجع اینترنت اشیا در ایران