از زمانی که وسیله نقلیه پا به زندگی انسان گذاشت، آرزوی داشتن خودرویی بدون راننده نیز در ذهن او شکل گرفت. این روزها بیش از هر زمان دیگری می‌بینیم که چطور رؤیاهای بشر یکی پس از دیگری به واقعیت می‌پیوندند. بنا بر ارزیابی‌های صورت گرفته، پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۰ حدود ۱۰ میلیون وسیله نقلیه خودران در خیابان‌های آمریکا تردد کنند و رفته‌رفته “رانندگی” به تاریخ بپیوندد.






برخی آینده را شبیه به فیلم Minority Report می‌بینند و منتظر ماشین‌های جمع‌وجور خودرانی هستند که مقصد را به آن‌ها می‌دهیم و میان خیابان‌ها جولان می‌دهند. گرچه این تصور دور از واقعیت نیست اما تصویر دقیقی از آینده ارائه نمی‌کند، به‌خصوص زمانی که تکامل این تکنولوژی را در مقیاسی بزرگ‌تر و در قیاس با رشد باقی فناوری‌ها بررسی می‌کنیم. به یاد داشته باشیم که صنعت حمل‌ونقل، تنها صنعتی نیست که در جریان توسعه “اینترنت اشیا” و “یادگیری ماشینی” (machine learning) ، دگرگون می‌شود. تقریباً تمام جنبه‌های زندگی ما تغییر خواهد کرد و با یک نگاه کوتاه به این روند تغییر درمیابیم که خودروهای بدون راننده زمانی به دست ما می‌رسند، که دیگر نیاز چندانی به آن‌ها نداریم!





مشاغلی که به حضور فیزیکی نیاز دارند، رفته‌رفته به روبات‌
­­هایی سپرده می‌شوند که نه خستگی را می‌فهمند و نه بعد از ساعت کاری به خانه بازمی‌گردند. این روند فقط مختص کارهای جسمانی نیست. با تکیه بر پیشرفت فناوری “یادگیری ماشینی” رفته‌رفته روبات‌ها قادر به تصمیم‌گیری بوده و از عهده بسیاری از مشاغل پیچیده و تخصصی همچون نگهداری و تعمیر تجهیزات نیز بر خواهند آمد. با بهره‌گیری از میلیاردها سنسور متصل به اینترنت و تعبیه‌شده در ساختمان‌ها و در سطح شهر، تمام اطلاعات دریافت شده و قابل‌تحلیل است. بنابراین بسیاری از کارها از راه دور انجام‌شده و نیازی به حضور شخص نیست. پهنای باند اینترنت، سرویس‌های ابری ( کلاود ) و اپلیکیشن‌های ارتباطی پیشرفته، دفاتر کاری را به خانه آورده و افراد از راه دور در هر زمان و مکان قادر به انجام کارهای خود خواهند بود. این تغییر فقط مختص به کسب‌وکارهای کوچک با فضای محدود کاری نیست. بی‌شک شرکت‌های بزرگ به‌منظور افزایش بهره‌وری پیش از سایرین در این مسیر قدم می‌گذارند. این تغییرات تأثیر چشمگیری بر حجم ترددهای شهر خواهد گذاشت و افراد بسیاری را از داشتن وسیله نقلیه شخصی بی‌نیاز می‌کند.
وقتی برای کار کردن لازم نیست از خانه بیرون برویم، چرا برای خرید برویم؟ همین حالا هم یخچال‌هایی ساخته‌شده‌اند که مایحتاج خود را سفارش می‌دهند و پهپادها آن را به خانه می‌آورند. نمی‌توان گفت بیست سال بعد دقیقاً چه شکلی است؟ اما بی‌شک کسی به‌قصد خرید مایحتاج منزل از خانه بیرون نمی‌رود.





رفتن به مطب پزشک هم کم‌کم به خاطره‌ها می‌پیوندد. مچ‌بندهای سلامتی و سایر پوشاک هوشمند در حال حاضر بسیاری از شاخص‌های سلامتی فرد را دریافت و آنالیز می‌کنند. در آینده‌ای نه‌چندان دور پزشکان با بهره‌گیری از این اطلاعات قادرند بیماران را از راه دور معاینه و درمان کنند. و این تازه شروع کار است! پیش‌بینی می‌شود ظرف ۱۰ سال آینده بر روی بدن نیمی از شهروندان آمریکایی، میکروچیپ‌هایی تعبیه شود که تمام ناهنجاری‌های جسمانی را به پزشک گزارش می‌کند. البته این هم پایان کار نیست! گستره ابداعت علمی بی‌انتها است. تعجب نکنید اگر زمانی شنیدید روبات‌هایی مینیاتوری طراحی‌شده‌اند که در بدن موجود زنده قرار داده‌شده و بر پایه فناوری یادگیری ماشینی، تمام امراض او را شناسایی و درمان می‌کنند.





معنای تفریح و سفر نیز دگرگون خواهد شد. هدست‌های واقعیت مجازی و واقعیت افزوده می‌توانند آغاز یک تغییر بزرگ باشند، آغاز درهم‌تنیده شدن واقعیت و خیال! به این فکر کرده‌اید که اگر گجت‌های آینده بتوانند تجربه دیداری، شنیداری و حسی هر مکان و زمانی را شبیه‌سازی کنند، تفریحات ما چه تغییری خواهد کرد؟ اگر بتوانیم دریای شمال را به استخر خانه بیاوریم، رقابت‌های والیبال را بر نیمکت مربی دنبال کنیم، تخت خواب خود را میان صحرا بگذاریم و … شاید حتی به گذشته و آینده سفر کنیم. شاید گفته شود لذت تجربه واقعی با مجازی قابل قیاس نیست. زمانی، این را در مورد ارتباطات افراد نیز می‌گفتند. اما دیدیم که چطور تماس‌های ویدئویی و برنامه‌های اجتماعی و ارتباطی، ملاقات حضوری ما را کاهش داد. تکنولوژی واقعیت مجازی هنوز در آغاز راه است. به این فکر کنید که بیست سال آینده چه بستر خارق‌العاده‌ای از این کانسپت ایجاد خواهد شد. تجربه خیال‌انگیزی که از واقعیت قابل تمیز دادن نیست…تفریح مجازی، سفر، گردش، مهمانی و دیدار عزیزانمان…چه زنده و چه مرده!
در دنیای اینترنت اشیاء حتی رقابت‌ها و جنگ‌ها نیز از راه دور شکل می‌گیرند…روبات‌های سرباز! درست مانند آنچه در فیلم‌ها دیده‌ایم. هدف خیال‌پردازی در مورد آینده نیست. آنچه مدنظر است این است که با پیشرفت تکنولوژی، نیاز به حضور فیزیکی انسان برای پیشبرد کارها در تمام جنبه‌های زندگی کاهش میابد. وسایل نقلیه قرار است ما را به کجا برسانند وقتی تحصیل، کار، ملاقات، خرید، تفریح، درمان و … را بتوان از راه دور انجام داد؟ البته وسایل نقلیه عمومی برای موارد ضروری و تجهیزات حمل کالا همچنان وجود خواهند داشت، اما وسایل نقلیه شخصی رفته‌رفته به کالایی غیرضروری و لوکس تبدیل می‌شوند.
ماشین‌های که نیازی به راننده ندارند، احتمالاً روزی به دست ما می‌رسند که ما هم نیاز چندانی به آن‌ها نداریم!

منبع: iott.ir